Wim heeft niet zoveel olieverfschilderijen gemaakt. Maar
hij geraakte er van jongsaf aan door gefascineerd.

"Een vriend van mijn vader was kunstschilder, Jef Thewissen.
Hij was naar de Provence verhuisd en tijdens de vakanties
gingen we daar wel eens op bezoek.
Thewissen was een surrealistisch schilder en tamelijk geïn-
spireerd door Dali, Delvaux en Magritte. Als kind vond ik dat
prachtig om zien. Hij schilderde heel realistisch, figuratief maar
heel fantasierijk. Het sprak me enorm aan en ik was toen
ervan overtuigd dat ik ook kunstschilder wilde worden!
Het heeft mij in ieder geval ertoe aangezet om ook te gaan
schilderen en mijn ouders vonden dat prima. Zonder die
stimulans kan zo'n vuur makkelijk doven en dat is bij mij
gelukkig nooit het geval geweest. Het werd integendeel
aangewakkerd.
De eerste schilderijtjes die ik gemaakt hebben waren
vanzelfsprekend ook surrealistisch van aard, maar gaandeweg
ging ik portretten schilderen. Dan eens een zelfportret, dan een
van m'n moeder of m'n collega Luc. Ondanks het vele strip-
tekenwerk, blijft die drang bestaan om te schilderen."